Çizgi-roman deyip geçmemek lazim. Bunlarin seveni çok.. Ben de hastasiydim bir zamanlar. Ama belirtmem gerek: iyi çizgi-romanlar vardir, kötüleri vardir. Aradaki farklarin altini çizmek lazim bazen. Iste bu yazi, Örümcek Adam filminden hareketle, çizgi-roman karakterlerini söyle bir elden geçirmek, anilarimizi tazelemek için yaziliyor. (Tabii bir de 'Gençlere bunlari tanitmak için yaziyor olmak isterdim ama.. Heyhat.. Video olayi, sinemada dijital efektler çagi geldi, çizgi-roman kültürü artik öldü. Kalanlar da Karagöz-Hacivat muamelesi görüyor. Holywood özgün senaryoya sikisip eski defterleri karistirmasa, bunlari kaç kisi hatirlayacak, orasi da meçhul...)

Simdi bu Örümcek Adam mesela... Superman ve Batman'dan sonra (haa bir de X-Men vardi degil mi?) sinemaya uyarlanan bir diger çizgi-roman kahramani.. Oysa 1975-1979 yillari arasinda milliyet Çocuk Dergisi'ni takip etmis olanlar hatirlayacaklardir, orada da bir Örümcek Adam çizgi romani vardi ama bu simdiki Örümcek Adam'la alakasi yoktu. Benim tanidigim ilk Örümcek Adam, iste o Milliyet Çocuk Dergisi'ndeki olunca, bu simdiki Örümcek Adam daha en bastan bana "sahtekar" görünüyor.

Meraklisina acil not: Milliyet Çocuk Dergisi'nde yayimlanan Örümcek Adam -Orijinal adi 'The Spider'- önceden kötülükler dünyasinin krali iken sonradan dogru yolu bulmus biriydi. Profesör Pelham ve Roy Ordini adli iki arkadasiyla, Helikar denen silindir seklinde tepeden pervaneli bir araçla dolasir, dalgiç elbisesine benzer bir kostüm giyerdi. Sirtina taktigi iki yakit tüpü (mini roket veya yangin söndürücüsüne benzer aletlerdi) sayesinde uçabilirdi de.. Ve Uzay Yolu'ndaki Mr.Spock gibi sivri kulaklari vardi.

Benim çocukluk ve ilk gençlik yillarimin, 1975-1980 arasi falan iste, çizgi-romanlari çesit çesitti. Kimisini Ceylan yayinlari (ki bu yayinevi ayni zamanda cep fotoromanlari da basardi) kimisini de Tay yayinlari çikarirdi. Biz bunlara kisaca Teksas-Tommiks derdik.. Arkadaslarla degis tokus yaparak okurduk.

En begendiklerim Italyan yapimi olanlardi. Grafik desenleri daha iyiydi sanki. Mandrake, Kizilmaske ve Conan disinda, Amerikan yapimi olanlara pek isinamadim. Çok fazla lafazanlik olurdu onlarda, kahramanlar ve kötü adamlar bazen çok salakça konusurlardi. Bir de naratör mantigi vardi -ki bence bu çizgi romanin ruhuna aykiriydi- yani resimlerin altinda ve üstünde gereginden fazla açiklama yer alirdi. Bu yüzden Amerikan çizgi-romanlarinda okuyucu biraz aptal yerine konuyormus gibi gelirdi bana.